|
|
trekkerspost-41-6.htm
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Selectieprocedure dames, jeugd en under 23 voor de WK Indoor in Italië
|
|
|
|
|
|
|
|
|
in dit nummer ...
• De selectieprocedure voor dames, jeugd en under 23 voor de WK Indoor in Italië
• Verslag over het EK en WK Touwtrekken van Henk Jansen, chef d'équipe
• Felicitaties van de Trekkerspost-commissie voor alle successen die werden behaald tijdens de Open Club, EK en WK 2007 in Minehead!
• Verslag van 680- en 640 kg.-klasse van O.K.I.A. in Minehead
• Goud voor Jagersrust in de 520 kg. klasse
• Brons voor TT.V. Eibergen in de 680 kg. klasse
• Uitnodiging receptie op 26 oktober van T.T.V. Eibergen
• Eén leerjaar, twee bronzen plakken en veel blessures: dames naar het EK
• Verslag nationale selectie heren 560 kg. klasse
• Verslag van de heren selectie 680 kg. in Minehead
Verslag van drie gouden plakken en één bronzen plak!
• Uitnodiging huldigingsreceptie op 9 november van T.T.V. De Valleitrekkers
• Overzicht eindresultaten EK en WK 2007
• Bennie Schilderinck nu ookT.W.I.R-wedstrijdleider
• De Trekkerspostcommissie wenst Bennie veel succes toe! Nieuwe afspraken voor indoor touwtrekken, namens de T.W.I.F-wedstrijdleiders door Gerard Dankelman
• De indoor selectiewedstrijden 2007 - 2008 voor de WK Indoor in Italië
• Gewoon ff'n opfrissen
De redactie.
|
Volgend jaar zullen de Wereld Kampioenschappen Indoor plaatsvinden in Feanza, Italië van 21 tot en met 24 februari 2008.Voor de dames betreft dit de klasse lndoorW480 en W520.Voor de jongere jeugd de gewichtsklasse M560. De jeugdklasse is toegankelijk voor jongens en meisjes in de leeftijd vanaf het jaar dat hij of zij 15 jaar wordt, tot en met het jaar waarin hij of zij 18 jaar wordt. Voor de leeftijdsklasse under 23 betreft het de gewichtsklasse M600. In de under 23-klasse kunnen mannen en vrouwen deelnemen in de leeftijdsklasse vanaf het jaar dat hij of zij 18 jaar wordt, tot en met het jaar waarin hij of zij 22 jaar wordt.
In principe dienen alle geschikte speiers,trainers en coaches de gelegenheid te krijgen zich als kandidaat voor dit evenement aan te melden.Vandaar dat wij door dit stuk in deTrekkerspost, alle sporters die zich geschikt achten om te kunnen deelnemen in één van bovengenoemde Nationale Teams, oproepen hun kandidatuur voor de WK dames,WK under 23 ofWK jeugd aan te geven door je te melden bij Rieki van Raaij. Op eenzelfde manier roepen wij trainers en coaches op om hun kandidatuur aan te melden. De sluitingsdatum is 15 november 2007.
|
|
|
|
Binnen deze termijn kan de Begeleidingscommissie Nationale Teams ook spelers, trainers en coaches benaderen en hen vragen zich te melden vanwege het feit dat zij menen dat bepaalde personen in deze Nationale Teams een kans moeten krijgen.
Voor alle duidelijkheid melden wij dat voor deelnemers aan deze kampioenschappen geen subsidie beschikbaar is van NOC*NSF en er alleen aanspraak gemaakt kan worden op een geringe vergoeding uit de fondsen die de N.T.B, via de S.I.T. ter beschikking heeft. In de praktijk betekent dit dat bijna alle kosten voor eigen rekening komen. Tenzij teams erin slagen sponsoren te werven.
|
|
|
|
|
Foto: Eddie van Raamsdonk.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het Bondsbestuur zal de opgegeven namen doorgeven aan de Begeleidingscommissie Nationale Teams. Deze commissie zal eind november 2007 een bespreking organiseren met de kandidaatleden van bedoelde teams om te komen tot een goede voorbereidingsperiode voor de competities in Italië. Voor de bespreking eind november zal de Begeleidingscommissie Nationale Teams een advies geven omtrent de trainers en coaches die huns inziens het meest geschikt zijn voor deze NationaleTeams en zal het Bondsbestuur de trainers en coaches hebben benoemd.
|
|
|
|
|
|
|
|
De nationale selectie U 23
op weg naar goud. De foto is gemaakt door Eddie van Raamsdonk.
|
Met sportieve groet, namens het Bondsbestuur,
Rieki van Raaij
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Terugkijkend op de EK en WK touwtrekken in Minehead geeft een goed gevoel. De voorbereidingen begonnen nogal moeizaam.Van de vaste kern van de damesgroep waren inmiddels verschillende dames gestopt. Het resultaat van de dames die zich in eerste instantie beschikbaar stelden voor de selectie was maar matig. Ook van de zijde van de coaches was er geen of weinig belangstelling. Na enkele besprekingen stelde Henk Bokdam zich beschikbaar als trainer-coach en Henk Beukeboom, die eigenlijk amper tijd vrij kon maken, was beschikbaar voor de ondersteuning.
|
|
|
|
|
|
|
|
Zij begonnen de trainingen met een klein deel van de bestaande groep, aangevuld met voor de selectie nieuwe jonge spelers. Enthousiast werd er aan de slag gegaan en na een korte periode werd gezamenlijk besloten om extra avonden in te lassen. De onderlinge verhoudingen tussen de meer ervaren spelers en de nieuwkomers was erg positief en iedereen zette de schouders er onder. Het doel wat men zich had gesteld, was om met de dames in 2009 weer boven in de top mee te draaien en dit jaar bij de eerste vier te eindigen. Het resultaat hebben we kunnen zien, in beide klassen werd het brons gewonnen, zodat ze ruimschoots dit gestelde doel hebben gehaald.
Voor de herenteams begon het voor ons,als begeleidingsgroep, na de selectiewedstrijden. Na een wat moeizame start, met betrekking tot de accommodatie en het terugtrekken van een team, kon er aan de verdere organisatie begonnen worden. Het bleek dat de groep die via de N.T.B, geboekt had, een grote groep zou worden, maar liefst 150 personen.VoorAnja bracht dit nogal de nodige problemen met zich mee, omdat de organisatie de aanvraag op hun eigen manier interpreteerde.
Uiteindelijk na vasthoudend te blijven, werd het gevraagde toegezegd en dat ook alleen maar,omdat er in een heel vroeg stadium al een claim was neergelegd. Bij aankomst blijkt dan meestal, dat het toch niet helemaal loopt zoals men zich heeft voorgesteld en moet er opnieuw geïmproviseerd worden om alles zo optimaal mogelijk in te kunnen delen. Anja (en Jan) goed gedaan! Terugkijkend mogen we stellen, dat de accommodatie goed was. Ook het eten kon de toets der kritiek ruimschoots doorstaan. Er was ruim voldoende en er zat altijd wel wat tussen wat iemand lustte.
|
Nieuw dit jaar was het wegen voor deTWIF Champion-ships op de donderdagavond. Vooraf waren er nogal de nodige bedenkingen tegen dit systeem, maar achteraf is het door de deelnemers goed beoordeeld. Het grote voordeel is dat je rustig naar de wedstrijden toe kunt werken omdat het behouden van het gewicht of erger nog, afvallen,geen probleem meer vormt. Dit systeem geeft de nodige rust in de voorbereiding.
Wat betreft de resultaten mogen we dit jaar tevreden zijn. In deTWIF Open medailles voor de dames van Jagersrust 520 kg., Valleitrekkers goud voor U23 en de 720 kg., Eibergen brons in de 680 kg. klasse. Meerdere Nederlandse teams eindigden op de vierde plaats. Verrassend was vrijdag de komst van N.T.B, voorzitter PieterTalsma, die zich persoonlijk op de hoogte wilde stellen van de resultaten van de Nederlandse teams.
|
|
|
|
|
|
|
|
Voorzitter Pieter Talsma. Foto: Eddy van Raamsdonk.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Als je met zeven teams aan deTWIF Championships deelneemt en je behaalt vijf medailles, dan mag je stellen dat er goed gepresteerd is. Het begon op zaterdag toen de dames het brons behaalden in de 560 kg. klasse en de heren in de 680 kg. klasse door wisten te stoten tot het goud. Het team van de 560 heren, dat helaas in het voortraject met tegenslag te kampen had, bleek de draai niet 100% te kunnen vinden en met de vijfde plaats genoegen moest nemen.
|
|
|
|
|
|
|
|
Zelfs de Leeuw ging op de knieën. Foto: Eddy van Raamsdonk.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ook voor de wedstrijden van de zondag waren de verwachtingen hoog gespannen. De jeugd U23 wist zich opnieuw te verzekeren van de gouden plak, terwijl er brons werd gewonnen door de heren in de 720 kg. klasse en de dames 520. De heren in de 640 kg. klasse bleken uiteindelijk met Duitsland, door waarschuwingen, in de moeilijkheden te zijn gekomen. Deze waarschuwingen beletten hun een plaatsing bij de laatste vier, waarna ze in de play-off de vijfde plaats behaalden.
De begeleidingsgroep bestond dit jaar uit: Anja en Jan Poorterman, Rutger Geelen en nieuw dit jaar Kim Klein Gunnewiek JaapWoIff en Henk Jansen. Samen waren we het er over eens, dat we een goed en leuk kampioenschap hebben gehad. Ondanks de grote groep liep alles in een prettige sfeer en mogen we er met voldoening op terugkijken.
|
Rest ons nog om alle winnaars nogmaals onze felicitaties aan te bieden. Degene die niet of net niet hebben gewonnen wensen wij toe, dat ze zoveel positieve indrukken hebben opgedaan, dat ze er volgend seizoen met frisse moed tegenaan gaan om in 2008 in Zweden wel in de prijzen te vallen.
Iedereen bedankt voor de prettige samenwerking!
Chef d'équipe, Henk Jansen
|
|
|
|
Proficiat!
De Trekkerspostcommissie feliciteert iedereen van harte met de behaalde successen tijdens de Open Club, EK en WK 2007 in Minehead!
De Tre
|
|
|
|
|
|
|
|
Verslag van de 680- en 640 kg. klasse van O.K.I.A. in Minehead.
De 680 kg. klasse.
Donderdag 20 september was het dan eindelijk zover. Na maanden van voorbereiding stonden we dan eindelijk klaar om onze krachten te meten met de rest van Europa.
We hadden een mooi plekje uitgezocht onder de bomen. Ik, BerthildeVeurink moest filmen en fruit snijden en de punten bijhouden.Ja, ja als je met O.K.I.A. meegaat om te supporteren, dan houden ze je wel bezig hoor. En dan tenslotte ook nog een stukje schrijven. Nou, mijn dochter heeft haar schrijftalent niet van een vreemde, dus hier gaan we...
|
|
|
|
|
|
|
|
De eerste beurt was tegen Eibergen en dat werd een overwinning voor ons. De tweede wedstrijd ging tegen Combined Services uit Engeland. Ook dat werd gewon-nen.Toen tegen Valleitrekkers B, ook dat werd in een overwinning omgezet. Wallby uit Zweden en Dietenbach uit Duitsland waren de volgende tegenstanders. Dit ging toch niet helemaal vanzelf, en we moesten er nog even flink tegenaan. Hay on way was tegenstander nummer zes en de stayerman dacht dat O.K.I.A. wel te pakken was. Dat had ie dus niet goed gedacht, want het was een eitje.Toen de laatste in de poule Ebersecken, ook dat werden drie punten voor O.K.I.A.We kwamen als poulewinnaar bij de laatste acht. Vervolgens moesten wij tegen de Mertensmannen uit België. Ook dit werd in winst omgezet O.K.I.A. zat bij de laatste vier. Wie had dat gedacht voor die tijd?
Wij moesten tegen Bosley. Dat waren oude, grijze mannen, maar die waren toch een beetje taaier dan gedacht en dus moesten wij daarin onze meerdere erkennen. Eibergen was hetzelfde lot beschoren, die moesten ook hun meerdere erkennen in Boley. Dat hield dus in, dat wij tegen Eibergen moesten om de derde en vierde plek. Dat was een stevig beurtje touwtrekken, we waren zoals altijd goed aan elkaar gewaagd.Je komt toch niet helemaal naar Engeland om tegen Eibergen te trekken, dan hadden we ook wel in Holten kunnen blijven, maar ja ...
|
|
|
|
|
Foto: Eddy van Raamsdonk.
Jammer genoeg had Eibergen iets meer reserve dan wij. Dus Eibergen derde en O.K.I.A.vierde. Dat was toch wel balen die vierde plek.
Uitslagen
1. Boley (I RE)
2. Bosley (ENG)
3. Eibergen (NED)
4. O.K.IA(NED)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Vrijdag 21 september,een nieuwe dag,nieuwe kansen.Vandaag hoefde ik niette filmen,alleen maar punten bijhouden en fruit snijden. Dus ik had het iets rustiger. Ook wel eens lekker.
De 640 kg.-klasse was iets minder zwaar dan de 680, want er waren maar vijf ploegen in onze poule. O.K.I.A. kwam ongeslagen de poule door en zonder waarschuwingen, dat was natuurlijk helemaal geweldig. De jongens hadden weer goede moed.Toen moesten we tegenVios Bison, in de competitie gaven ze meer tegenstand dan in Engeland, dus eindigde deze beurt in winst voor O.K.I.A.. Het was toch wel een Nederlandse aangelegenheid, want het bleek, dat wij weer (voor de derde keer) tegen Eibergen moesten. De beurten tegen Eibergen zijn altijd zwaar.We verwachten ook niet anders van Eibergen, maar dit keer waren de rollen omgedraaid en was O.K.I.A. de ploeg met de langste adem. Dat betekende wederom een plaats bij de laatste vier.
|
|
|
|
|
|
|
|
Toen begon de pret pas goed. Engelberg moest tegen Boley en O.K.I.A. tegen Mosnang. Dat was toch even een ploeg om van te schrikken, maar we hadden toch zoiets van de dood of de gladiolen. Nou, het werd een zware beurt en bijna de dood voor O.K.I.A., en de punten voor Mosnang.Ze kregen toch niet alle drie de punten, we hadden er toch één puntje afgesnoept. Maar goed, we hadden alles gegeven en toch verloren, dat betekende dus weer om de derde en vierde plaats, maar nu tegen Boley.
Jullie voelen 'm natuurlijk alweer aankomen ... jawel weer die vervelende vierde plaats. Maar al met al, na een poosje, toch een voldaan gevoel.Toch mooi met je vereniging vierde van Europa.
Ik wil de jongens van O.K.I.A. de complimenten geven, dat ze toch een mooi resultaat hebben neergezet en ze bedanken, dat ze mij ook betrokken hebben bij hun prestaties.
|
|
|
|
|
Het team Engelberg, de winnaar van deze klasse. Foto: Eddy van Raamsdonk.
Uitslagen
1. Engelberg (ZWI)
2. Mosnang (ZWI)
3. Boley (IRE)
4. O.K.IA(NED)
Berthilde Veurink
|
|
|
|
|
|
|
|
Goud voor jagersrust in de 520 kg. klasse.
Na de vierde plaats in de 560 kg.-klasse waren we zeer gemotiveerd om in de 520 kg.-klasse wel op het podium te komen. In tegenstelling tot de 560-ploeg die 37 kilo onder het gewicht zat, waren we precies op gewicht.'s Middags aan de start van de wedstrijden bleek, dat we waren ingedeeld in een poule van zeven ploegen met Waka-Lieli, SATF A, Bedford Ladies, Mölndal, Hay on Wye en Ashbal. Een poule met sterke tegenstanders.
|
|
|
|
|
|
|
|
Onze eerste tegenstander was Mölndal uit Zweden.Waar wij rekenden op een zware eerste partij, wonnen we beide trekbeurten relatief gemakkelijk. De volgende partij tegen Hay on Wye verliep erg moeizaam, maar dit lag meer aan ons, dan aan de tegenstander. De coach besloot daarop de opstelling aan het touw iets te wijzigen. Vervolgens werden de wedstrijden een tijdje stilgelegd, zodat prinses Anne de prijzen kon uitreiken. Ondertussen konden wij ons voorbereiden op de partij tegen SATF A. Deze dames hadden al verloren van Waka-Lieli en moesten van ons winnen om zicht te houden op een finale-plaats. Het werden twee zware trekbeurten. Vanaf de start stond direct veel spanning op het touw.We gingen stapje voor stapje achteruit, maar de dames uit Zuid-Afrika gaven zich niet zomaar gewonnen en voor iedere
|
centimeter moest worden gestreden. De tweede trek-beurt was een kopie van de eerste en daarmee hadden we weer drie kostbare punten binnengehaald. De volgende tegenstander op de lijst was Bedford Ladies. We hadden deze Engelse dames niet onderschat, maar waren toch zeer verrast door de weerstand die ze gaven.Waar we in het verleden, direct na de start, de aanval konden kiezen moesten we bij beide trekbeurten afwachten, tot ze een fout maakten en verslapten. Maar toen ze eenmaal mee naar voren kwamen was de weerstand gebroken en konden we de partij ook direct afmaken. Na deze onverwachte zware trekbeurten moesten we direct weer opstellen. Ditmaal tegen onze Zwitserse vriendinnen van Waka-Lieli waar we al een aantal finales mee hebben uitgevochten. Zo ook op donderdag toen ze ons van het
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het werden onze zuiderburen de dames van Fam. Janssens. In de voorbereiding naar het Europees Kampioenschap hebben we met deze ploeg een aantal maal gezamenlijk getraind en hebben we al meerdere malen een beroep op ze gedaan om onze ploeg te ver-sterken.We wisten dus, dat we aan elkaar gewaagd waren. Desondanks wisten we beide trekbeurten te winnen en daarmee stonden we in de finale.Wie onze tegenstander zou worden was nog niet zeker. De andere halve finale tussen Waka-Lieli en Löftadalen was in een gelijkspel geëindigd en er volgde een beslissende trek. Uiteindelijk won Löftadalen en werden zij daarmee onze volgende tegenstander. Nadat Fam.Janssens de trek om de derde en vierde plaats had gewonnen van Waka-Lieli, mochten wij dan eindelijk aantreden voor onze finale. In verhouding tot alle zware partijen in de poule, ging deze trek eigenlijk relatief gemakkelijk.We konden Löftadalen meteen vanaf de start zodanig onder druk zetten, dat ze mee naar voren moesten. De tweede trek was niet anders dan de eerste en daarmee was het goud binnen.
|
|
|
|
Foto: Jolanda Bartels
podium hebben gehouden in de 560 kg.-klasse.Wij wilden dus revanche.Waka-Leili zette als eerste de aanval in die we met succes wisten af te stoppen en over te nemen. Er werd om iedere centimeter gevochten maar we wisten de eerste trekbeurt in ons voordeel te beslissen. De tweede trekbeurt zette Waka-Lieli in een-alles-of-niets-poging meteen de aanval in. Het kostte ons heel veel moeite om deze aanval stop te zetten en over te nemen. Met nog één meter te gaan, hadden we twee waarschuwingen en wisten we, dat we ons geen fout meer konden veroorloven. Op wilskracht werd ook deze laatste meter nog binnengehaald en gingen we zonder puntverlies aan de leiding in onze poule. De laatste trek tegen het Israëlische team leverde geen problemen op. We moesten nog afwachten wie onze volgende tegenstander werd omdat de wedstrijden in de andere poule nog niet waren afgewerkt.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
De ploeg bestond uit:
Cecillia van Nijnatten, Lydia Emmen,
Leen Sommen, Annieta Sparreboom,
Gisela Rens, Jora Goosen, Paula
Delfgauw (Schutshof), Linda van
Gorp, Jolanda Bartels en coach Ardy
Goorden.
Jagersrust Lydia Emmen
|
|
|
|
|
|
|
|
Princes Anne was ere gast van dit kampioenschap. Foto: Eddie van Raamsdonk.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Brons voor T.T.V. Eibergen in de 680 kg. klasse.
Op 18 september was het dan zover, toen zijn we met een delegatie van Eibergen naar Engeland vertrokken. Het was dit jaar geen grote delegatie, maar wel een heel gevarieerde. Het clubje bestond uit een aantal jonge jongens en een paar toch wel heel ervaren touwtrekkers ('olde rotten' zoals Jan Barts het verwoord).
|
|
|
|
|
|
|
|
In de Open Kampioenschappen zijn we uitgekomen in de 640-, 680- en 720 kilogramklasse. Daarnaast hebben er een aantal spelers van Eibergen in het 680- en 640-selectieteam van Nederland gestaan.AI met al veel touwtrekken en mooie wedstrijden voor iedereen.
Donderdag zijn we als Eibergen gestart in de 680 kg.-klasse. In dit team stond naast spelers van Eibergen ook één gastspeler. Niet de minste man namelijk, de opa van de Fam. Janssens,André van de Perre. Samen met onze eigen opa zorgde dat er dus voondat het aan ervaring niet ontbrak die donderdag. Samen met de jonge jongens was het team qua leeftijd mooi in evenwicht.
De wedstrijden in de poule zijn we gestart tegen O.K.I.A.. Op het beton van Minehead hadden we de eerste wedstrijd niet veel in te brengen tegen onze groene vrienden uit het Oosten. Dat O.K.I.A. erop vliegt is bekend, maar dat de trek zo snel afgelopen zou zijn, hadden we niet verwacht. Tegen de andere teams in de poule konden we gelukkig meer inbrengen en deze wedstrijden zijn dan ookgewonnen. De uitslag in de poule was:
1. O.K.I.A
2. T.T.V Eibergen
3. Dietenbach
Na de poulewedstrijden volgden de wedstrijden om de finaleplekken. Hierin moesten we onder andere aantreden tegen weer een Nederlands team: Jagersrust. Dit was een mooie zware trek, die uiteindelijk resulteerde in een overwinning voor ons.We schoven weer een plaatsje op en kwamen uiteindelijk bij de laatste vier.
In de halve finale troffen wij Boley en moest O.K.I.A. het opnemen tegen Bosley. De trek tegen Boley was zwaar, maar uiteindelijk waren de leren voor ons te sterk. Ze waren dit EK dan ook gebrand op goede resultaten en ze waren goed in vorm. Hetzelfde gold voor de Engelsen waar O.K.I.A. het tegen op moest nemen. In hun thuisland wilden ze goed voor de dag komen en O.K.I.A. moest het afleggen tegen Bosley.
Zo kwam het dat we O.K.I.A. weer tegenkwamen, nu om de strijd voor de derde en vierde plaats. Sinds de eerste trek tegen O.K.I.A. was ons team wat beter gaan lopen en konden we O.K.I.A. nu wel baas. De derde plek was voor ons.
|
|
|
|
|
Met deze derde plek zijn we erg blij.Voor de EK hadden we niet verwacht, dat we met dit team zo ver zouden komen. Zeker voor Wilfried Klumpers en onze Belg was dit een fantastisch resultaat. Het was hun eerste medaille op een EK.
De uitslag van de 680 Open Club Competitie:
1. Boley
2. Bosley
3. T.T.V. Eibergen
4. O.K.I.A.
T.T.V. Eibergen Wilfried Klumpers en Rudie Lommers.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Eén leerjaar, twee bronzen plakken en veel blessures: dames naar het EK in Minehead
|
|
|
|
|
|
|
|
Vijf uur wachten op het vliegveld van Bristol voor de retourvlucht naar Nederland,geeft je alle tijd om terug te kijken op het EK 2007 in Minehead.
6 juni 2007, er is een eerste selectietraining georganiseerd voor de dames. Daar liep het niet bepaald storm. Er waren zeven dames, dus nog niet eens één team. Hoe moet dit nog goed komen, dachten Henk&Henk (H&H). De heren Bokdam en Beukeboom hadden de (zware) taak op zich genomen om er dit jaar wat van te maken met de dames ...
|
|
|
|
|
|
|
|
Na een pauze in verband met NK's,was er op 21 juli een tweede training in Holten. Daar was de opkomst gelukkig beter, met maar liefst 23 dames op de training hadden H&H toch nog hoop.Vol goede moed begonnen we met trainen, wekelijks in Holten. Het was een leuke groep, met jonkies en (iets) ouderen en van verschillende verenigingen. Het gaf natuurlijk wel een herrie van jewelste, zoveel kleppende vrouwen bij elkaar! Ondanks het lawaai ging het trainen erg lekker en iedere donderdag ging het weer een beetje beter. Halverwege juli maakten H&H de selectie bekend. Kim Boogaard, Annelies Hilhorst, Marielle Hilhorst, Jolanda Vergeer (Vechtlust) Hanny van der Meijden (Erichem), Danielle Damhuis, Ellen Tiijnk, Bianca Veldhuis, Irma Oude Hengel (Koapman), Marjon Harink,
|
|
|
|
|
Elke Hengelman, Stephanie Lusthusz en Suzanne Harink (Oele). Met deze dertien dames moest het gaan gebeuren in Engeland.
Dat was natuurlijk aanleiding om nog harder te trainen, dus gingen we op dinsdagen samen met de dames van Koapman trainen in Oele. Henk Bokdam was er ook en er was een ladderbaan ... Maar,oefening baart kunst,hoewel we heel wat weken met blauwe plekken op onze billen hebben gelopen.
Begin augustus brak Marielle haar sleutelbeen. Dit was voor iedereen een flinke domper;zo'n ervaren dame konden we eigenlijk niet missen. Bovendien vond iedereen het heel vervelend voor haar, ze kon er namelijk zelf niets aan doen. Na een avond trainen wilde iedereen er toch weer voor gaan. H&H moesten dus gaan nadenken over een vervanger. Gelukkig was Paula Delfgauw (Schutshof) beschikbaar.
H&H bleven puzzelen met de indeling van de teams. Het lukte maar niet om de 560 én de 520 lekker aan het lopen te krijgen. Ging de 560 goed, dan was de 520 niks,en omgekeerd. Gelukkig waren er iedere keer weer veel dames op detraining,zodatwe lekker konden sparren.
Op woensdag 19 september waren alle dames in Engeland. We verbleven in Butlins, een enorm vakantiepark in Minehead. Dit was op ongeveer 15 minuten lopen van het veld, de grasmat van de lokale voetbalclub. Die woensdag hebben we benut om een beetje terrein te verkennen en even een stukje te lopen op het strand. Op woensdagavond begon het dan echt met een openingsfeestje van de N.T.B, en allerlei briefings (speciaal voor Henk Bokdam, want die houdt daar zo van ...).
|
|
|
|
Henk Bokdam staat heel tevreden te kijken naar zijn
damesteam... (Onze Henk, een tevreden man),
Foto: Irma Oude Hengel
Wel begonnen er hier en daar wat blessures op te duiken. Annelies haar rug was niet helemaal optimaal en Hanny had een infectie aan haar voet (die werd steeds dikker, en ze kreeg overal kriebel). Het begeleidingsteam was er maar druk mee en dat al voordat er nog maar iemand aan het touw had gestaan.
Hanny's infectie besloot op donderdag roet in het eten te gooien en dus moest Vechtlust schuiven in hun 560-opstelling. De vervanger werd uit bed gebeld en iets voor acht kon er gewogen worden. Na het wegen gingen we toch maar even op ziekenbezoek. We troffen de patiënt aan met de voet in een teiltje met water. Gelukkig had Jaap Wolf even in zijn tas gerommeld en daar nog wat pillen gevonden.We konden alleen maar hopen dat de pilletjes snel genoeg zouden werken. Tegen de middag moesten we aan het touw, dus reden we meteen Butlins-bagagekar met tassen en Hanny richting het veld. Snel de kisten aan en eindelijk doen waarvoor je gekomen bent, touwtrekken! Ons team ging in de loop van de dag steeds lekkerder lopen, maar helaas kwamen we net niet door de poule. Jagersrust wel, maar die moesten met hun toch wel lichte team genoegen nemen met een vierde plaats in de 560. Die avond konden we al wegen voor zaterdag en zondag. Gelukkig waren beide teams goed op gewicht en konden we weer normaal eten.
Vrijdag was de 520 waarin de dames van Koapman en Jagersrust meededen. Het resultaat mocht er zijn voor Jagersrust: een gouden plak! Koapman kwam helaas niet door de poule.Vrijdagavond begon het officiële gedeelte: opening en weer een briefing voor Henk ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Zaterdagmorgen: wat een zenuwen!!! Pff, hoe moet dit nog goed komen,denk ik bij mezelf. Ik zie aan Marjon dat zij hetzelfde denkt. Na het ontbijt gaan de tassen in de bus van Michel en lopen we naar het veld. Helaas is het echt niet goed met de rug van Annelies, ze doet dus niet mee. Paula neemt haar plaats in.We hebben een kleine poule, er zitten maar vijf ploegen in. Ons doel (doorgaan naar de kruisfinales) is dus relatief makkelijk te halen. Inderdaad rollen we vrij eenvoudig door de poule en mijn zenuwen worden wat minder.Voor ik het doorheb,zijn we klaar. Dan roept Henk ons bij elkaar: hij wil graag een bronzen plak ... (en daar zijn ze weer), de zenuwen die ik net een beetje kwijt was.
We gaan de kruisfinales in en moeten eerst tegen Zweden. Die zijn toch echt een maatje groter dan wij, dus winnen zit er niet in. De Zwitserse dames hebben de Engelsen geloot. Die maken elkaar lekker moe, dat is mooi voor ons. De Zwitsers winnen de kruisfinale en mogen dus tegen de Zweden voor het goud. Wij krijgen een koppeltje vermoeide Engelsen tegenover ons. Ik kan het zelf bijna niet geloven, maar ik zie dat mijn benen achteruit gaan. Eigenlijk gaat het nog niet eens zo heel moeilijk. Dan de tweede beurt, want we zijn nog niet klaar. Ook nu weer gaan we achteruit en komt er van de tribunes een muur van geluid.Vaag hoor ik ergens een fluitje en vlieg ik Marjon om haar nek. We hebben het geflikt: een bronzen plak!!! De Zweedse dames rekenden vervolgens vrij eenvoudig af met de Zwitsers; Zweden goud, Zwitserland zilver.
Die avond zitten we even bij elkaar om de volgende dag te bespreken. Het blijkt dat Paula een flinke smak heeft gemaakt en dat ze last heeft van haar rug. Dat is een pro-
|
bleem,want we hebben niemand die haar kan vervangen. De enige die er in zou kunnen voor Paula is een van de dames van Jagersrust, maar die staat in de kroeg (denken we).We sturen Henk de kroeg in om haar te zoeken ... Hij heeft het er niet makkelijk mee; hij moet in zijn eentje dertien dames in het gareel houden en ongeveer om de vier uur een nieuwe opstelling bedenken vanwege een blessure ... Maar, hij slaat zich er zonder morren doorheen!
De volgende morgen blijkt dat Jagersrust al vroeg vertrekt, dat is dus geen optie. Gelukkig gaat het weer beter met Paula, misschien gaat het allemaal goed. De poule van de 520 is een stuk groter en bovendien is de klasse flink zwaarder. De dames moeten dus zwaarder aan de bak dan gisteren. Ze hebben mazzel met de loting en tijdens de poule gaat het team steeds beter lopen. Ook de 520 gaat door naar de kruisfinales! Dit had niemand verwacht,er is zelfs nog een podiumplaats in zicht.
Dan komen weer de kruisfinales; precies dezelfde indeling als gisteren. Nederland moet weer tegen Zweden, kan dit niet winnen, maar wordt eigenlijk ook niet moe. Zwitserland en Engeland beginnen hun spelletje weer van voren af aan. Ze maken er zelfs een gelijkspel van en trekken een derde beurt. Ondertussen gaan de ogen van Henk steeds meer glimmen; hij ruikt een medaille volgens mij. Het dubbeltrekken eist zijn tol: Marjon is helemaal op na de beurt tegen Zweden.Tanja staat klaar om te wisselen en de dames gaan het veld op voor de bronzen finale. Het wordt steeds drukker aan de rand van het veld. De eerste beurt tegen Engeland verloopt mooi, ze geven niets weg, maar gaan lekker op druk naar achter. Nog één keer en de dames hebben de tweede bronzen plak binnen! Ook die tweede beurt loopt mooi, ze hebben het brons bijna te pakken, dat geven ze echt niet meer af! Voor de 2e keer een fluitje en voor de 2e keer brons! Ons weekend kan niet meer stuk!
Nadat we 's avonds een mooi feestje hebben gevierd, vertrekken we 's maandags al vroeg naar het vliegveld. Hier moeten we vijf uur wachten en kunnen we bijkomen van de busrit. Vanavond rond tien uur komen we aan in Nederland, dus rond half 12 zijn we in Oele. Het wordt nog een lange avond, want ik weet dat er nog een feestje is georganiseerd ...
Namens alle dames wil ik iedereen bedanken die op trainingen was om met ons te sparren, tips te geven of gewoon succes te wensen. Volgend jaar is het WK in Zweden en we zijn van plan om ook daar te gaan knallen. Heb je zin om mee te trainen voor de selectie voor Zweden, je bent van harte welkom!
Namens de damesselectie EK Outdoor 2001
Suzanne Harink
|
|
|
|
|
|
|
|
Hier winnen de dames een bronzen plak.
in de 520 kg. klasse Foto: Irma Oude Hengel
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Verslag nationale selectie heren 560 kg. klasse.
Het is zover, naar Engeland om eens te kijken hoe sterk we nu eigenlijk echt zijn. Door het feit dat T.T.V Veenseboys eigenlijk de enige vereniging is met zo een lichte ploeg in eigen land en niet echt een 560 kg.-ploeg hebben waar we ons mee kunnen meten, is het iedere keer weer een verrassing hoe het zal gaan. Op het laatste moment gingen een aantal leden niet mee, hierdoor werd het wel een stuk lastiger, want je moet wel tegen de wereldtop te trekken. Ondanks deze tegenslag bleef de ploeg goed gemotiveerd om er vol voor te gaan.
|
|
|
|
|
|
|
|
Zaterdagmorgen vroeg uit bed om te ontbijten, want om half negen werden we met de ploeg al weer op het veld verwacht om te stempelen. Donderdagavond was ons gewicht met de ploeg al goedgekeurd, wat overigens een goed systeem is.
Met een beetje gezonde spanning in de acht touwtrek-kers kon er nu begonnen worden met de competitie.Als eerste moesten we aantreden tegen Zwitserland, gelijk een zware tegenstander maar ja, dat zijn ze eigenlijk allemaal wel. Nadat we het flink tegen de Zwitsers hadden geprobeerd, bleek deze tegenstander toch iets te sterk voor onze ploeg. De trekbeurt die daarop volgde werd wel gewonnen, de mannen uit Wales konden ons niet in de problemen brengen.
|
|
|
|
|
Vervolgens werden er wedstrijden achter elkaar verloren; Engeland, Ierland en Noord Ierland. De wedstrijd was tegen België, die op een mooie wijze werd gewonnen. Alleen met twaalf verüespunten kom je niet meer in aanmerking voor de kruisfinales, dus het eindresultaat was voor ons de vijfde plaats.
|
|
|
|
Het Nederlandse team in de 560 kg. klasse. Foto: Eddie van Raamsdonk.
|
|
|
|
Zowel de halve finales als de finale waren prachtige wedstrijden om te zien.Als je die wedstrijden bekijkt dan kun je wel zien, dat er erg goed getrainde en zeer ervaren ploegen bij de finales zaten. Dit jaar een maatje te groot voor ons.
Maar iedereen heeft zijn best gedaan, we hadden er hard voor getraind en heel wat kilo's afgevallen. En vijfde was voor ons het hoogst haalbare, dus toch nog tevreden.
De einduitslag
1. Engeland
2. Noord Ierland
3. Ierland
4. Zwitserland
5. Nederland
De ploeg bestond uit:Thomas van Steenbergen, Ronald Pitlo, Otto Joosten, Patrick Pater, Bert Donkelaar, Johan Evers,Teunis van Steenbergen, Johan van Plaggenhoef en Henk Kroesbergen en coach Ruben Heikoop.
Namens de heren selectie 560 kg. klasse Teunis van Steenbergen
|
|
|
|
|
|
|
|
Het Nederlandse team in de 560 kg. klasse. Foto: Eddie van Raamsdonk.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Verslag van de heren selectie 680 kg. klasse in Minehead.
|
|
|
|
|
|
|
|
Na voor alle leden van de nationale selectie 680 kg. een goed verlopen Open Clubkampioenschappen, konden we vol goede moed beginnen aan de zware klus om bij de laatste vier te komen met de selectie.We hadden immers nog geen officiële wedstrijd getrokken met dit team. Doordat Vincent Ribbers geblesseerd raakte aan zijn rug, kwam Henk Ribberink er de laatste twee weken nog bij.We hadden dus nog maar twee weken getraind met deze opstelling.
|
|
|
|
|
|
|
|
We moesten beginnen tegen de Duitsers, die konden we vanaf de start goed aandrukken op de harde grond. Daarna moesten de Litouwers eraan geloven en Ierland was ook kat in het bakkie.We hadden in de tussentijd goed op de tegenstanders gelet en we hadden gezien dat de concurrenten allemaal wel een paar puntjes verloren, doordat er terreinverschil in de banen zat. Nu was de volgende tegenstander Zweden. Dit team is de laatste jaren de te kloppen ploeg in de 680 kg. klasse. Dezelfde bekende koppies stonden weer in de ploeg dus konden we onze borst nat maken. Door vanaf de start op de 'slechte' kant, vol alles op de spanning te gooien en alle centimeters te pakken,sleepten we het eerste punt in de wacht. De tweede beurt was voor Zweden niet te houden, zoveel span
|
|
|
|
|
ning op het touw van onze kant. Zo die was binnen. Vervolgens kregen we de Engelsen.We waren in een overwinningsroes doordat we Zweden verslagen hadden, maar de Engelsen zetten ons weer met 18 benen op de grond. Ze verrasten ons met het aanvallende spel, wat we niet van ze gewend waren. Na twee meter verloren te hebben, zei Marty te Luggenhorst (onze coach), dat we de punten maar moesten weggeven om niet te veel kracht te verliezen. Als laatste tegenstander kregen we Zwitserland. De eerste trekbeurt verloren we ende tweede trek-beurt wonnen we.
|
|
|
|
We wisten voorafgaand aan de finale, wat we tegen de Zwitsers in de poule fout hadden gedaan. Dus gingen we vol goede hoop de finale in. De finalewedstrijd werd getrokken in de baan waar het meeste terreinverschil was en we lootten eerste de goede kant. Door met de start al een beetje te vroeg te zijn, konden we al onze aanvals-kracht en lengte goed benutten. Zonder ook maar iets naar voren te gaan was de eerste trekbeurt voor ons. De tweede trekbeurt op de 'slechte' kant kende meer problemen. De Zwitsers zetten alles op alles om ons uit ons aanvalsspel te halen. We zaten nu zo dichtbij de gouden plak, we mochten niets meer weggeven, maar er moest nog wel wat gebeuren. Toen kwam er een goeie acht-mansklap (allaVeense Boys), wat altijd goed werkt. En met de lange jongens in het voorfront konden we de gang inzetten naar goud.
Na twee jaar geleden de finale verloren te hebben, is de titel weer terug! Na voor Marty een moeilijk selectiejaar (niet iedereen beschikbaar, in vorm of blessures), heeft hij toch maar weer gelijk gekregen met 'zijn' selectie. Zo zie je maar weerude beste stuurlui staan niet altijd aan wal".
|
|
|
|
|
|
|
|
Het gouden team bestond uit: Marti Jansen Louis Ribberink Arnold te Bogt ArnoldVeltkamp Teun Huirne
Verzorger: Edwin Goorhorst Coach: Marty te Luggenhorst
|
Henk Ribberink Erwin Leusink Gerben Jansen Egbertjansen JohanWonnink
|
| | | |
