Ga naar Pagina Vorige  1, 2, 3 ... 54, 55, 56 ... 105, 106, 107  Volgende

Opgeven doen touwtrekkers niet (2 Juli 2007) door Robin Campmans EIBERGEN - De tanden op elkaar, de dodelijke blik richting tegenstander en de duidelijk merkbare adrenaline in het hele lichaam. Eibergen, zaterdagmiddag, de finale touwtrekken in de klasse tot 680 kilogram staat op punt van beginnen. De krachtpatsers van Veenseboys uit Veenendaal en Heure uit Borculo proberen elkaar non-verbaal wat te intimideren. Voordat de scheidsrechter het startsein geeft is het psychologische spel al lang en breed begonnen. Dit is waar beide teams weken naar uit hebben gekeken: de strijd om de nationale titel. De ploeg die als eerste twee trekbeurten wint mag zich een jaar lang de beste van heel Nederland noemen. "In touwtrekken zit werkelijk alles", probeert coach Gerrit Boerstoel van Heure de charme van de sport te schetsen. "Je moet kracht hebben, tussen de oren moet het goed zitten, technisch moet je de juiste beslissingen nemen, als team elkaar aanvoelen en tijdens de wedstrijden dingen kunnen bijstellen." Even voorstellen: Erik Fokkert, Gerjan Breukers, Albert Weenk, René Klein Wassink, Robin Beerstoel, Rolf Hoff, Gerben Schutte en Bert Langeler. Zij zijn de mannen die het voor Heure moeten gaan doen. Variërend in de leeftijd tussen 20 en 53 jaar. Coach Boerstoel is er voor de mentale ondersteuning. Oppeppende woorden, een tactische aanpassing, hij is de man die aangeeft wanneer Heure er vol voor moet gaan. "Als de houding van de tegenstanders wat krommer wordt hebben ze het moeilijk. Een speler die een waarschuwing krijgt moet zich verzetten. Op dat moment hebben ze dus even een man minder. Dat is het moment om toe te slaan. Of wanneer een van hen iets wegglijdt." Doodse stilte op en rondom baan een. De finale is begonnen, geen van de zestien hoofdrolspelers die ook maar iets beweegt. "Dat betekent dat er spanning op het touw staat en daaraan voel je hoe goed de tegenstander is", legt Erik Fokkert (34) uit, een beer van een vent met lang haar en een fikse baard. "Daarom sta ik ook helemaal vooraan opgesteld. Om de tegenstander wat angst in te jagen met mijn uiterlijk." " Nu! Ga door, ga door! Ja, ja, ja!" Coach Boerstoel schreeuwt zijn mannen naar trekwinst. Drie minuten heeft de stilte geduurd, maar sinds het woord 'nu' is het oorlog. Beide ploegen vechten voor elke centimeter, het touw verplaatst zich over en weer. Rondom baan een begint het publiek zich te roeren, commentator Ben Olminkhof leeft door de microfoon al net zo mee. "En het is Heure dat een mentale tik uitdeelt, maar Veenseboys komt terug. Wie gaat het worden, wat is het spannend." Heure wint de eerste trekronde, Veenseboys de tweede. Een allesbeslissende ronde volgt. "De start is het belangrijkste", weet Folkert. "Als je direct het initiatief hebt moet de tegenstander zich meteen inspanning om dit te herstellen. En dat kost kracht." Toch lukt het Heure niet. Wat de jongens ook proberen, ze worden gedwongen pasjes naar voren te maken. Boerstoel doet vocaal wat hij kan, maar tevergeefs. Veenseboys pakt het Nederlands kampioenschap, Heure wordt tweede. Natuurlijk is er na afloop de teleurstelling in het Borculose kamp. "Kracht hebben we allemaal, daar heeft het niet aan gelegen", vertelt Folkert. "Veenseboys won de tos voor de laatste trekronde en mocht beslissen aan welke kant ze wilden staan. Dat was voor hen een voordeel en voor ons een psychologische klap." Toch staan ze even later met opgeheven hoofd en vol trots op het een na hoogste schavot. Folkert: "Omdat we hebben gedaan wat we konden. Natuurlijk, we hadden het moeilijk. Maar opgeven? Dat nooit. Je blijft als team vechten voor de ommekeer. Altijd, overal."

Ga naar Pagina Vorige  1, 2, 3 ... 54, 55, 56 ... 105, 106, 107  Volgende