| Dames Hertme staan hun mannetje |
|---|
 (21 oktober 2004]Ze storen zich aan de geringe aandacht die hun sport krijgt. Dat er ‘min’ over wordt gedacht en gesproken ergert ze. ‘Probeer het zelf maar eens,’ zeggen de dames kampioenen van de Touwtrek Vereniging Hertme. Gine en Nanda Oude Egberink, Ilone Mekenkamp, Tanja Diepenmaat, Hanneke en Gerke Koetsier en Angelien ten Have. Dat zijn ze, de jongedames die het afgelopen seizoen ongeslagen kampioen van het Gewest Oost werden. Niet alleen dankzij de juiste techniek, kracht en conditie, maar ook door een portie flinke discipline. ‘Als we zondags moeten spelen, gaan we de zaterdagavond niet uit,’ zegt Ilone. ‘En moet je dan toch de deur uit voor een verjaardagsfeestje of iets dergelijks, dan komt er geen alcohol aan te pas. Doe je dat wel, dan sta je de volgende dag aan het touw te zwabberen. Dat is niet fair ten opzichte van de rest.’ Waarmee gezegd is dat touwtrekken vooral een teamsport is. Heeft er één een mindere dag, dan merkt het hele team dat en kan de winst aan de neus voorbij gaan. Het team bestaat zes jaar, net zo lang als de vereniging oud is. Opgericht werd de club door een stel jongens uit Hertme. ‘Vrienden van elkaar. Maar er was ook een vriendinnengroep. En die wilden ook meedoen. Vandaar,’ zegt Gine. ‘We trainen in het seizoen twee keer per week. Er wordt geoefend op techniek, conditie, kracht en samenspel. Want voor alles is touwtrekken het werk van een team en niet van een enkeling. De schoenen die we aan hebben zijn vaak skischoenen of de schoenen van skaters. Die zitten lekker hoog. Ze hebben een heel stevige opbouw, waardoor je niet door de enkels gaat. Noppen of andere uitsteeksels zijn verboden. De regels van de Nederlandse Touwtrek Bond zijn streng.’ Het seizoen loopt van april tot en met september. De deelnemende teams komen uit Twente en de Achterhoek. Kampioen van het district Oost worden is het hoogst haalbare. Een competitie tussen provinciale kampioenen is er niet, laat staan een strijd om het landskampioenschap. ‘Touwtrekken, althans het outdoor deel, is vooral een sport die in het oosten van ons land wordt beoefend,’ zegt Nanda. ‘Elders wordt veel meer aan indoor touwtrekken gedaan. We weten ook niet precies waarom. Wat we wel weten is dat er door buitenstaanders minnetjes over wordt gedacht. ‘Oh , was er kermis,’ is vaak de reactie als ik zeg dat ik een wedstrijd touwtrekken heb gehad. Veel mensen beschouwen het als een boerensport. Het is natuurlijk ook zo dat de wedstrijden op het platteland worden gehouden. Daar heb je de ruimte en de juiste ondergrond. In het centrum van bijvoorbeeld Hengelo ben ik nog geen weiland tegengekomen. Maar het gaat te ver om te zeggen dat het een boerensport is. Ga maar eens kijken bij een toernooi. Daar doen ook teams uit de stad aan mee met sporters die bij wijze van spreken nog nooit op het platteland zijn geweest.’ Zelf maakt Nanda deel uit van de nationale selectie. Ze reist de halve wereld af om zowel bij outdoor- als bij indoor- toernooien uit te komen. ‘We zijn er heel serieus mee bezig. Demonstraties verzorgen bij school- en volksfeesten, braderieën, wielerwedstrijden en dergelijke doen we niet. Al helemaal niet tijdens het seizoen. De kans op blessures is te groot. Na het seizoen trainen we door. Fitness, conditietraining en zo. Niet in teamverband maar individueel. Dat wordt ook van iedereen verwacht, zodat we in januari goed in vorm zijn voor de eerste gezamenlijke trainingen.’ |